Herzien van de werkwijze & het focus probleem

Ik ben bezig geweest met het opnieuw ontwerpen van mijn workflow gericht op het verkrijgen van meer focus. Het is een tijd geleden dat ok mijn dagelijkse, wekelijkse en maandelijkse planning tegen het licht heb gehouden. Ik heb mijn planning nodig als belangrijkste instrument om mijn energie over de lange termijn vast te kunnen houden. Zoals sommigen wellicht weten heb ik hersenschade en een gelimiteerde hoeveelheid aan cognitieve energie. Net als iedereen overigens, alleen is dat bij mij wat sneller op en is de hoeveelheid heel onvoorspelbaar. Door de planning kan ik met meer zekerheid mijn cognitieve energie voorspellen voor de komende paar dagen. 

Het planningssysteem bestaat uit een behoorlijk recht toe recht aan puntensysteem. Bijvoorbeeld, een activiteit zoals beweging voegt een punt toe aan de dagelijkse hoeveelheid en ontbijt en andere dagelijkse taken kosten een punt. Enzovoorts. In het begin van mijn revalidatie traject heb ik een paar weken alles bijgehouden en notities gemaakt om te zien welke activiteiten punten kosten en welke punten opleveren. Het gaat erom te leren hoeveel energie bepaalde activiteiten kosten en hoeveel sommige opleveren. Zoals slapen of wandelen. En dankzij het combineren van activiteiten kan ik tussen de 28 en 30 punten per dag uitgeven, als het ware. Dit voordat het herstel te lang gaat duren en ik niet langer die 28 a 30 punten ook de volgende dag weer kan uitgeven. 

Exacte wetenschap?

Dit is geen exacte wetenschap, er zijn geen garanties. Het vergroot echter wel mijn kansen op het over lange termijn kunnen vasthouden van een bepaalde hoeveelheid activiteiten. Het gaat dus om kans op als het ware, kansberekening. 

Als ik gewoon doorga tot ik echt last ga krijgen is er een bijna 100 procent kans dat ik plat ga ik de komende paar dagen. Hou ik mij aan de planning dan neemt die kans significant toe. Ik heb goede reeksen gehad van een paar maanden. Het venijn zit hem in de details, als ik eenmaal een goede periode heb, ben ik snel geneigd om afgeleid te raken en mijn planning te vergeten of simpelweg te negeren. Misschien niet de planning op zich, maar wel mijn focus op het doen van de dingen die ik belangrijk vind. Dat heb ik pas weer ervaren nadat ik mijn planning weer moest herzien na een periode van snel energie verlies en slecht herstel.

Het probleem van de laatste tijd, gebrek aan focus.

Als ik mij eenmaal goed voel, dan wijk ik nog weleens af van mijn planning, niet zozeer in uren die ik besteedt maar wel in het doen van veel meer verschillende projecten, het werken aan ideeën en volgen van interesses. Als ik minder energie heb kan ik mij veel beter richten op de dingen die echt belangrijk zijn. Het belangrijkste project, de leukste activiteit, dat ene moeilijke ding. Wat het ook moge zijn.

In een periode met meer energie, verlies ik die focus en ga ik rondkijken en zie ik andere leuke dingen om te verkennen en uit te zoeken. En dit zorgt ervoor dat alles een beetje stil komt te staan. Niets komt dan echt af. Dus hoe bewaar ik mijn focus en voorkom ik dat ik zo snel afgeleid raak. 

Aandacht.

Het gaat om het richten van mijn aandacht op de juiste dingen, en op een goede dag is mijn aandacht vaak overal en nergens. Je brein heeft natuurlijk ook tijd nodig om lekker te kunnen dagdromen en dingen te ontdekken. En in het leven, veranderen doelen en prioriteiten uiteraard ook. Maar er is een limiet aan het aantal zaken waar je je energie op kan richten. Je kan niet alles op dezelfde hoge kwaliteit doen, je kan niet met alles op je hoogste (cognitieve) niveau werken. Je kan niet en piano leren spelen, een nieuwe taal leren, een huis bouwen, trainen en de dagelijkse verplichtingen op hoog niveau uitvoeren. Er zit een limiet aan. Op zijn best, als je de energie al kan vinden, kan je alles maar op halve kracht doen. Het zal middelmatig zijn en het duurt veel langer om iets af te krijgen. 

Dat is mijn probleem, teveel projecten, taken en activiteiten tegelijkertijd. De probleem was niet zozeer de planning, maar het gebrek aan richting en de keuze wat nu het belangrijkste is om te doen. 

Mijzelf richten op de belangrijke dingen.

Ik diende mijzelf weer te richten op de dingen die ik het leukst vind om te doen. Waaraan het werken eraan het meeste plezier geeft. Ik heb oude notities waarin staat dat je maximaal 3 grote projecten in je leven goed kan managen. Of activiteiten of hobbies die je leuk vindt. Mocht 1 van de 3 niet je werk zijn. Je werk neemt sowieso een van de 3 in beslag, dus kan je dat ook waar mogelijk wel een van die leuke dingen laten zijn. Je werk is er dus 1. Dan blijven er 2 over. Dan is er je belangrijkste interesse, waar je als het ware automatisch naartoe beweegt. Laten we zeggen, piano spelen, of het schrijven van een boek. Of het herbouwen van je oude motor. Dit zijn allemaal projecten die veel tijd, energie, inzet en consistentie vergen. En het is ook lang niet altijd leuk. Het zijn gewoon de dingen die je het leukst vind om te doen. Waar je echt je energie en tijd in wil steken. 

Dus ik moest het aantal “projecten” weer drastisch naar beneden gaan brengen. Weer de dingen doen die ik het leukst vind om te doen. Waar ik echt mijn energie en tijd in wil steken. 

Er was dus geen noodzaak om mijn planning te herzien, gewoon de projecten uitkiezen en kijken welke stappen ik moest nemen om daarin weer vooruit te komen. De activiteiten vullen met werk aan de belangrijkste projecten. Als ik lees, dan lees ik een boek gerelateerd aan een van de projecten. Als ik een blok plan met hoog cognitief werk, idem. Dat klinkt makkelijk zat, echter moet ik mijzelf bewust herinneren aan de projecten en de doelen, anders raak ik toch afgeleid. 

Wat is er veranderd?

Ik heb mijn planning dus niet veranderd. Wel heb ik een dagelijks moment waar ik mijzelf herinner aan de projecten waar ik echt aan wil werken en geef mijzelf geen andere optie. Ik heb een paar aantekeningen in het zicht gelegd die mij herinneren aan de projecten en zo probeer ik de focus te behouden. We gaan zien of het helpt. 

Een andere reminder.

Als ik een periode heb met hogere energie niveaus is het ook belangrijk mij niet gelijk weer over de kop te werken. Ik kan dan natuurlijk wel iets meer doen, maar ik moet het niet overdrijven. Want dat leidt tot een neerwaartse spiraal. Dit geldt uiteraard voor iedereen. Je kan helemaal in projecten gezogen worden en dat gaat behoorlijk rap. Zeker als ze veel betekenen en ook veel energie geven. Herinner jezelf dan aan het feit dat herstel en rust ervoor zorgen dat je iedere dag weer kan werken aan wat je het belangrijkste vind. Het is de consistentie die je vooruit gaat brengen en wat het belangrijkste is in het leven. Niet heel hard werken en na een korte periode tegen een muur oplopen en moeten stoppen. Wees dus een beetje streng en aardig voor jezelf tegelijk. Waardeer de rust en herstel periodes net zoveel als de periodes van hard werken. Geniet van het proces. Want het is lang niet altijd leuk, maar ook in de moeilijke tijden is er zat lol te beleven. 

Max patching – werken aan mijn max bibliotheek de expert sleepers editie.

Max MSP krijgt de laatste tijd weer meer aandacht aangezien ik weer meer met mijn Eurorack bezig ben. Ik heb een aantal Expert sleepers modules en deze zijn ideaal in combinatie met Max. De expert sleepers set-up bestaat uit de ES-9, dat is een audio interface die DC gekoppeld is en dus geschikt is voor zowel audio als CV signalen. Daarnaast heb ik 2 expanders, de ES-5 die een aantal DC gekoppelde outputs toevoegt en de ESX-8CV die een aantal CV outputs toevoegt. Dus een berg in en outputs om mee te werken. Dus de eerste nieuwe patch die ik aan het maken ben is een eenvoudige communicatie patch voor deze configuratie. Als dat eenmaal werkt heb ik een mooie startpunt voor het ontwerpen van sequencers, audio bewerkers, loopers en allerlei andere leuke zaken. 

Het leren van Max MSP tijdens het bouwen. 

Ik ben aan het werk gegaan en heb bij het maken van deze patch hulp gevraagd aan Claude, en het onderwijl aanpassen naar wat ik wilde bereiken. Het vereist nog wat finetuning. Zodra het klaar is deel ik de patch in mijn repository, hier te vinden. Het is wellicht een leuke combinatie om de patch en de muziek te delen als ik eenmaal zover ben dat projecten echt muziek gaan opleveren. Iets om over na te denken. De patch bestaat uit een paar onafhankelijke delen, allereerst een set onderdelen geleverd door  Expert Sleepers voor de 2 expanders, deze kan je  hier vinden: Expert Sleepers Max externals.

De rest is gebouwd rondom deze externals and de logica rondom de in en outputs. Het is leuk om AI te gebruiken als leraar, om zo stap voor stap de patch te bouwen en te laten uitleggen. Het is een stuk sneller op deze manier, de enige zorg die ik heb is of ik het echt zo goed leer en internaliseer als bij een meer traditionele manier van leren. Het lezen van bergen handleidingen, boeken en ouderwets trial & error. De tijd zal het leren, en bij de meer “saaie” maar noodzakelijke patches die zorgen voor communicatie is een beetje snelheid wel zo fijn. 

Toekomstige ideeën. 

Het grote idee is het integreren van mijn Eurorack, het sturen van CV naar het rack en de audio opnemen in een patch en het maken van loops, bewerken van audio en sequence. Dat zal per patch gaan verschillen. Volgende idee om uit te werken is een looper. Daar heb ik al een beetje een idee voor. Maar voor nu is dit een mooie start.

Leren programmeren, nog steeds relevant?

Mijn reis in computerland begon met programmeren, wat toch wel essentieel was voeger als je wilde dat je computer iets deed. Zeker als geld een belemmering was en je wilde iets wat niet direct voorhanden was. Software was duur. Het was de start van een fascinatie voor technologie, techniek en wetenschap. Het maken van dingen is vaak toch een soort magie. Althans voor mij. Zeker het maken van dingen uit het (schijnbare) niets. Heden ten dage, is er heel veel goede software ook gratis voorhanden. Of tegen acceptabele prijzen. 

Veel mensen gebruiken gewoon software zonder zich af te vragen hoe je dit zou moeten bouwen of hoe zoiets tot stand komt. En zo komen ze nooit in aanraking met een enkele regel code. In dit nieuwe AI tijdperk kan je code schrijven zonder er ook maar iets vanaf te weten. Of het nu code is of andere technische achtergrond. Het lijkt niet meer nodig te zijn. De vraag is waarom zou je je code schrijven (of andere technische vaardigheden) jezelf nog aanleren en eigen maken? Is het leren van deze vakgebieden nog relevant?

Is er nog een noodzaak om te leren programmeren?

Met alle nieuwe technologie is er altijd een groep mensen die waarschuwen voor een achteruitgang van kennis in het vakgebied waarin de nieuwe technologie zijn intrede doet. Ooit in tijden toen de hogere level programmeertalen in opkomst waren was men bang dat software bouwers niet meer zouden weten hoe computers op een lager niveau werken. Dit zou leiden tot inefficiënte code die traag zou zijn en veel te groot. Maar achteraf had dit meer te maken met More’s law. Al de nieuwe kracht die ieder jaar uitkwam gaf ruimte aan wat luier gedrag op het gebied van efficiënte code. Maar de tijd ging vooruit en deze thema’s kwamen vanzelf weer terug. 

Ditzelfde is waar voor het schrijven van code als vak, als vaardigheid. Als je iets wil bouwen is domein kennis erg belangrijk, ook nu al. Dus nu kan iemand met domein kennis, zonder enige programmervaardigheden op zijn minst een goed prototype bouwen. Of zelfs een prima eerste productversie. Maar daarna, heb je toch al snel software ontwikkelaars nodig om het product verder te brengen, en als je als ontwikkelaar ook nog domein kennis hebt is dat helemaal mooi. JE loopt toch als snel aan tegen zaken als schaalbaarheid, implementatie van nieuwe ideeën en het onderhouden van het product, hier zijn specialisten nog altijd nodig. Een basiskennis programmeren brengt je maar zo ver. Diepe kennis van programmeren of welke technisch beroep dan ook is nog steeds erg belangrijk. Wellicht wel belangrijker dan ooit in dit nieuwe tijdperk.

Hoe belangrijk is kennis van het schrijven van code?

AI kan heel veel, zeker logische en procesmatige dingen zoals het schrijven van code en allerlei taken daar omheen. Dus waarom zou je de moeite nog nemen om dit te leren. Het antwoord is eenvoudig. Het is belangrijk om een diep begrip en gevoel te hebben bij taal om goed te communiceren. En echt te kunnen overbrengen wat je wil bereiken. De enige manier om dat te kunnen is een goed taalgevoel te hebben, en kennis van hoe de taal in elkaar steekt. Maar de belangrijkste factor is de lol die je uit het schrijven van code kan halen. Het plezier van het schrijven van iets dat werkt, het opsporen van de bug die er al tijden in zit en het ervaren van de “flow state” tijdens het schrijven. De beloningen zijn er. Dit kan allemaal alleen bereikt worden als je zelf de code schrijft. Het is ook een hele mooie uitdaging. Het leert je om op een bepaalde manier te denken en het vergroot je oplossend vermogen, het werken aan oplossingen en het plezier van het bouwen van dingen. Kan AI al deze dingen ook en ook nog eens sneller. Jazeker, maar het kan je niet de vreugde geven van het leren van iets nieuws, of de blijvende uitdaging bieden van het leren van moeilijke dingen. Het traint je brein en maakt groei mogelijk. Wat dan ook leren is erg belangrijk en leren programmeren is een uitstekende keuze. Ga er gewoon voor.   

Werken aan dingen, zonder plan, is moeilijk.

Ik probeer mijn ritme weer te vinden en dat is niet eenvoudig, ik ben best goed in het blijven doen van dingen maar op dit moment bevind ik mij in een rommelige staat. Meetstal werk ik aan projecten met een doel voor ogen. Zonder echt voor dat doel te gaan op de meest efficiënte manier. Dit is om ruimte te laten voor “happy accidents”, nieuwe ideeën, en aanpassingen van doe doelen als geheel. Maar het hebben van een doel houdt voor mij automatisch het momentum er in. Zonder doel mis ik dat momentum. Een vaag doel is goed genoeg. Op dit moment is er geen doel. 

Werken aan verschillende dingen, vooral technische.  

Als dit dan gebeurd is het voor mij moeilijk om te leunen op het gewoon beginnen en blijven doorgaan omdat die drijfveer ontbreekt. Gelukkig is er wel altijd iets te doen. Dingen, met vaak als bijproduct ideeën. Dat levert wel wat op. Maar ik neig vooral naar het oppakken van technische zaken en het leren van dingen. Dus boeken en handleidingen lezen, om uit te vinden hoe dingen werken en het uitpluizen van technische vraagstukken. Dat is ook waar mijn comfort zone zich bevindt in dit soort periodes. 

Hoe inspiratie werkt daar heb ik wel een en ander over gelezen en ik weet dat het gebeurd als je werkt aan je vaardigheden en zo je proces aanscherpt, dan komen periodes van inspiratie als vanzelf. Maar met alleen theorie en studie kom je er niet, je moet ook gewoon met je spullen spelen. Dus ik eindig met een hoop aantekeningen over hoe de spullen werken en zonder opnames gemaakt met deze spullen. Die dan eindigen in de bibliotheek met opnames voor later gebruik. En dat is een probleem.  

Play mode

Ik heb dus nog niet uitgevogeld hoe ik in deze “play mode” terecht kom. Wat zich zou moeten uitten in het pakken van een paar apparaten, en gewoon beginnen met een jamsessie en op record drukken. Om de een of andere reden kom ik daar niet op. En als ik al dat gevoel heb, is het meestal op een moment dat ik geen instrumenten bij de hand heb en eindig ik met een stapel notities en zonder opnames. En die aantekeningen eindigen lang niet altijd op een later tijdstip als opnames. In een ideale wereld zou ik gewoon alles opnemen. 

De les? Blijf spelen. 

Een terugkeer naar oude gewoontes

Ik ben een tijdje weggeweest. Aan het uitzoeken wat ik op creatief gebied wil doen en wat tijd gemaakt voor andere dingen. Meer offline ook maar ik vindt het nog steeds leuk om dingen te publiceren. Al zijn het maar willekeurige gedachten over het leven.

Wel heb ik gemerkt dat ik een soort van consistentie nodig heb om bezig te blijven. En schrijven is een mooie weg terug naar consistent bezig zijn met het maken van projecten, en afronden. Een mooi stok achter de deur. Op het gevierd van muziek ben ik voornamelijk bezig geweest met het ronddwalen in mijn Eurorack systeem. Wat erg leuk was, ik heb nog steeds problemen met het afronden van muziek en zoek nog altijd naar een goede manier om projecten af te ronden.

Daarnaast heb ik veel gelezen, onder andere over creativiteit, wat mij brach bij het boek van Rick Rubin, creatief zijn. Wat ingaat op het creatieve proces en hoe je dat vorm kan geven. Niet alleen interessant voor artiesten overigens maar voor iedereen. We doen allemaal allerlei creatieve dingen in het dagelijks leven.

Het boek gaat van praktisch toepasbare tips tot aan meer filosofische mijmeringen over creativiteit. Het leest soepel weg en er is wat te vinden voor iedereen. Dus als je nog een leuk boek zoekt voor de vakantie, dit kan het weleens zijn.

Rustig aan doen, helpt veel.

Het is een tijdje geleden, niet veel te vertellen en niet veel vooruitgang in het creatieve proces, althans geen afgeronde projecten. Hoe klein ook. Is dat erg? Nee, ik heb het veel rustiger aan gedaan en heb gewerkt aan mijn projecten zonder echte planning, gewoon alleen bezig geweest met consistentie.

Ik ben veel buiten geweest, gewandeld, hardgelopen en buiten gezeten met een boek. Uitgelogd, en lekker genoten van alles. Het blijft een vreemd fenomeen van moderne tijden waarin we veel communiceren en minder echt werk gedaan krijgen. Overdenken en nadenken vergt focus, rust, en ruimte om te ademen. Doomscrollen en andere digitale verslavingen leiden enken af van het werk, en niets doen is gewoon onderdeel van het proces.

Druk zijn is misschien een activiteit op zich geworden die gelijk staat aan nuttig bezig zijn, een volle agenda als bewijs van actief zijn en hard werken, maar het werkt allemaal contraproductief. Ik heb de afgelopen periode veel meer in minder tijd kunnen doen en van de dingen veel meer kunnen genieten.

Zonder meer te streven naar een maximum resultaat, wat voor mij inhield zoveel mogelijk tijd plannen als mogelijk was voor de diverse activiteiten. Hierbij vergat ik dat rust nodig is om alles te verwerken, overdenken en het denkwerk te kunnen doen. En dat terwijl ik altijd al rust en pauzes heel bewust moet plannen. Het was gewoon te rigide.

Het grootste probleem is altijd het behouden van de balans en de voortgang. Maar het overslaan van veel afleidingen heeft alvast veel geholpen. Dat is zo eenvoudig als geen telefoon meenemen bij een wandeling. Misschien toch maar een domme telefoon aanschaffen? Hoe dan ook, tot de volgende keer.

Creativiteit is oneindig

Oneindigheid is een concept en heel echt tegelijkertijd. Alle creatieve dingen die je kan doen zijn in principe oneindig. Wat je ook doet wat creativiteit vereist, er zijn altijd nieuwe manieren te bedenken om de dingen te doen. Het verkennen van nieuwe paden. opties en vormen gaat altijd door.

Dit is opwindend en beangstigend tegelijkertijd. Ik heb mijn setup qua instrumenten al aardig uitgedund. Daarnaast heb ik ook mijn ontwerp raamwerk aangepast en van grenzen voorzien. Nu lijken de mogelijkheden nog groter dan voorheen.

Mijn brein bedenkt dan steeds weer nieuwe mogelijkheden binnen de beperkingen. Mijn brein gaat daar blijkbaar goed op.

Het is erg leuk maar ik heb nog geen idee hoe dit gaat leiden tot afgeronde projecten, albums, ep’s of tracks. Onderdeel van de lol en van de spanning.

Veel moeilijke dingen zijn het zeer waard om te doen, het gaat erom om met je angst om te gaan en toch dingen voor elkaar te krijgen. Iets waar ik langzaam beter in word.

Oneindigheid als energie.

Oneindigheid als energie is voor mij de beste manier om naar oneindigheid te kijken. Het hele idee van oneindigheid geeft mij de energie om aan projecten te werken. Het geeft een extra boost als ik vastzit. Hoe langzaam het ook gaat, de gedachte dat ik weer aan de slag kan zorgt voor de juiste mindset. Het werkt voor mij en misschien ook voor jou.

Oneindigheid als energie is toepasbaar op tal van (moeilijke dingen) die je moet, of wil doen. Het geeft een extra stukje motivatie. Door het proces van creativiteit als oneindig te beschouwen kom ik in een zone terecht, een flow. Een plek waarin ik erg goed gedij. Ik kom daar het makkelijkste in met hardlopen en trainen in het algemeen, het schrijven (van code en andere dingen). Met muziek maken kom er er ook langzaam in.

Er zijn andere concepten of woorden waarop je een mantra kan bouwen voor het vrijmaken van positieve energie. Ik heb het toegevoegd aan mijn meditatie routine. Dit zorgt ervoor dat ik het concept oneindigheid dagelijks tegenkom. Zo is het een automatisme geworden wanneer ik een dosis energy nodig heb.

Probeer het eens.

Fijne dag!

Creatief zijn – het vinden van tijd en ruimte voor routines

In mijn laatste post had ik het over de noodzaak om wat gas terug te nemen en te zorgen voor meer routine in het werken aan mijn creatieve projecten. Het maken van muziek is daar een van, maar er zijn er meer waar ik graag aan werk. Gegeven mijn hersenschade is muziek niet de meest logische keuze, omdat ik vaak problemen heb met geluid.

Maar gelukkig heb ik dus ook alternatieven om aan te werken. In mijn planning heb ik vaste momenten voor het werken aan mijn creatieve projecten dan wel uitlaatkleppen. Dit werkt niet altijd en dan verval ik vaak in de korte termijn aandacht slurpers als het niet lukt om aan de geplande zaken te werken. Ik was dus op zoek naar een nieuwe manier om mijn projecten te plannen en meer consistentie te krijgen. Ik heb het ingericht naar soort activiteit. Van dingen die ik altijd wel kan doen tot dingen die minder vaak lukken. Afhankelijk van energie, dus als ik weinig cognitieve energie heb kan ik bepaalde dingen nog wel en die kan ik dan voorrang geven.

Zo heb ik een eenvoudige lijst gemaakt met activiteiten en de cognitieve energie die ze kosten. Iets meer opgeknipt dan slechts tijdsblokken reserveren voor laten we zeggen muziek, maar weten wat ik wel en niet kan proberen te doen aan de hand van de energie beschikbaar.

Dat lijkt misschien alleen logisch voor mensen met soortgelijke problemen maar dit kan voor iedereen toepasbaar zijn. We hebben allemaal afnemende cognitieve energie en wisselende energie van dag tot dag.

En er zit nu eenmaal voor iedereen een limiet aan. Iedereen fluctueert qua energie, het helpt zeker als je je daar op zijn minst bewust van bent en een idee hebt van wat voor jou zaken zijn die veel cognitieve energie kosten.

Ken jezelf.

Een open deur misschien, maar jezelf kennen en weten hoe je energie in elkaar steekt is erg belangrijk van dag tot dag. Weten hoe je jezelf moet opladen en wanneer het tijd is om rust te nemen is de sleutel tot consistentie. Veel mensen tasten op dat vlak in het duister. Het leven is toch een constante druk door werk, het leven zelf en een constante stroom van impulsen die nauwelijks te controleren lijkt. 

Het is moeilijk om tijd brij te maken om uit te zoeken hoe jouw cognitieve energie werkt en hoe het verloopt op een dag, weten wanneer je in het rood aan het gaan bent. 

Dit kan het begin zijn van een leerproces, een erg nuttig proces. Hou een paar dagen echte rust. Of langer als dat nodig is, en mogelijk uiteraard. Rust periodes zijn essentieel, rust is essentieel. Een vakantie volproppen met activiteiten is dus misschien niet het beste idee bijvoorbeeld. Kijk na die rust periode eens hoe het voelt als je moe wordt, waar komt het vandaag. Ga er niet doorheen maar zorg voor echte rust. En kijk hoe lang het duurt voor je hersteld. En neem dit mee in het maken van je planning. 

Veel mensen die goed zijn in hun werk, kunst of andere activiteit, nemen lange rustperiodes in een jaar. Om uit te rusten en na te denken over de volgende stappen in het leven. Het is uiteraard een luxe om dat te kunnen maar het maakt je productiever lange termijn. En iedereen kan eigen rustperiodes maken naar gelang de vrije dagen het toelaten. Weten waar je je op moet concentreren en wat je wel en vooral niet moet doen om je beter te voelen geeft betere resultaten. Zo bereik je een beter rendement op je geïnvesteerde tijd. 

Getting back into it.

Ik heb meer rust genomen en ben meer offline geweest de laatste paar maanden. Dit heeft mij goed geholpen om mijn focus terug te krijgen. Ik heb ook meer tijd ingeruimd voor lezen, mediteren, beweging en mentaal welzijn. Ik heb mijn deadlines losgelaten en ben gaan nadenken over manieren waarop ik kan verbeteren.

Mijn vaardigheden in de diverse creatieve activiteiten die ik graag doe wil ik verbeteren.

Om dat te kunnen doen ben ik gewisseld van een focus op eindresultaten naar een op leren gerichte aanpak. Ik ben gestopt met het vergelijken van mijn werk met anderen. Een meer Japanse manier van denken. Het omarmen van imperfectie, de focus op het verbeteren van je vaardigheden en het doen van de dingen met meer aandacht. En nu ben ik alles langzaam weer aan het oppakken. 

Meer ruimte en tijd vinden voor de dingen die ik graag doe. 

Kwaliteit voorop. 

Ons systeem is altijd gericht op productiviteit, in plaats van op vaardigheden en kwaliteit. Op de lange termijn werkt dit contraproductief. Maar, zoals we allemaal weten worden we geregeerd door hectische agenda’s en doel gedreven processen waarbij de ruimte voor kwaliteit steeds minder is geworden. 

Voor je eigen (creatieve) werk is het daarom des te belangrijker om je te richten op het opbouwen van vaardigheden, en het maken van het kwalitatief zo goed mogelijke werk. En hiermee bedoel ik geen perfectie, perfectie werkt in veel gevallen verlammend. Als concept en idee om de drive erin te houden werkt het wel, het streven naar perfectie. Maar je moet je realiseren dat perfectie geen doel op zich is, niets is immers perfect en ooit moet iets ook afgemaakt worden. Zo lang het leren voorop staat, worden de eindresultaten keer op keer beter.  

Teveel proberen te doen, meer tijd nemen

Het is even geleden, ik heb veel geëxperimenteerd met verschillende vormen waarin ik mijn werk kan publiceren. Meer schrijven en onderzoek naar verschillende onderwerpen die niets met muziek of de andere creatieve dingen die ik graag doe te maken hadden. Alhoewel, eerlijkheidshalve zit in alles wat ik doe een creatief element.

Ik ben een beetje als een kind in een snoepwinkel en heb daarom even een pauze genomen. Ik ben gestopt met alle kleine projecten en heb zo’n beetje alles gearchiveerd. Daarna ben ik mij bezig gaan met leren, lezen en nadenken.

Deze reset was interessant op een paar verschillende manier. Het gaf mij tijd om opnieuw na te denken over hoe ik dingen doe, en waarom ik afgeleid raak en mij niet kan concentreren op wat ik wil doen. Niet dat dat perse een slecht iets is, omdat ik altijd wel met leuke dingen bezig ben, maar het probleem hierbij is dat ik niet echt de diepte in ga op mijn grootste interesse gebieden.

Een ander punt dat ik geleerd heb is dat ik niet genoeg tijd neem, ik heb wel altijd geprobeerd om het proces leidend te laten zijn, en de doelen niet dominant te laten worden. Maar toch kruipen de doelen en het halen van resultaten vaak naar de voorgrond. En gaan die doelen en het gebrek aan resultaten toch in de weg staan.

Dat komt misschien omdat tegenwoordig, en eigenlijk al decennia, alles resultaat gedreven is. Niets is echt ingericht op het (leer)proces en het maken van de best mogelijke kunst, het best mogelijke product of dienst. Alles staat in dienst van het resultaat. En dat leidt onvermijdelijk tot minder tijd voor leren en het vergroten van je kennis en kunde.

Ik probeerde wel ruimte te maken voor het leren en niet teveel aandacht te besteden aan resultaten en doelen, maar deze namen het desondanks vaak over. En dat gaf een berg frustratie en ik ging mij richten op projecten waar ik wel sneller resultaten kon behalen.

Deze tijd die ik vrij genomen heeft het mogelijk gemaakt om beter om te kunnen gaan met mijn resultaat gedreven persoonlijkheid en ik ben er nog niet maar ik leer steeds beter om om te gaan met mijn emoties op dat gebied.

Verveling, de belangrijkste drijfveer achter creativiteit.

Verveling, jezelf verveeld voelen is wat de meeste mensen tegen elke prijs willen vermijden. Als we een paar minuten op de bus staan te wachten pakken we onze telefoon al. Immers wat leuke content om naar te staren is nooit ver weg. Maar wat doet verveling nu eigenlijk? Het geeft ruimte om nieuwe dingen te doen, nieuwe dingen te ontdekken. Het laat ruimte voor spelen.

Het eenvoudigweg iets simpels op pakken om mee te gaan spelen. In ons overgeorganiseerde leven ontbreekt deze ruimte veelal. Maar het is een essentieel onderdeel voor het ontwikkelen van nieuwe ideeën en geeft de hersenen lekker de tijd om eens te gaan dwalen en nadenken over leuke dingen om mee aan de slag te gaan.

We zijn de kunst van het niets doen verleerd, het echt even helemaal niets doen en totaal relaxed kunnen zijn om de geest en het lichaam de kans te geven om rust te pakken en te resetten. Hard aan het werk zijn en je vaardigheden verbeteren, betekend niet dat je elke minuut van de dag bezig moet zijn. Dit is een snelweg naar vermoeidheid en burnout.

Uiteraard kan je af en toe best eens tot ver in de nacht werken om een project af te krijgen of een voordeel te halen uit een creatieve periode, maar neem vrij tussen deze projecten door. Ons brein staat toch nooit uit, de meeste mensen vergeten echter ruimte te laten voor het ontwikkelen van nieuwe ideeën. En het is iets wat je kan trainen, tot op zekere hoogte.

Een ander belangrijke kant van verveling is de ruimte die het laat om te spelen, net zoals toen je jonger was. Onze levens zitten vol met directe voldoening maar als je deze afleidingen kan laten liggen en lekker gaat spelen, dan kunnen er mooie dingen ontstaan.

Het is niet dat we onvoldoende tijd hebben, we hebben onvoldoende aandacht. En dat veroorzaakt onze creatieve neergang. En het zet ook een rem op alle andere leuke en noodzakelijke dingen die we willen en moeten doen.

De praktische kant

Ik worstel zelf ook met dit probleem, als ik moe ben en rust moet houden, kijk ik veel te vaak toch op mijn telefoon en ga zinloos zitten scrollen. Tegenwoordig leg ik dus mijn telefoon weg als ik rust nodig heb. Ook limiteer ik mijn sociale media momenten en zorg ik voor een leeg bureau voor een activiteit die veel cognitieve energie kost. Zoals schrijven, muziek maken of leren.

Ik plan deze activiteiten bewust, en dit is niet om de spontaniteit weg te halen, maar meer om zeker te weten dat ik deze dingen ook echt doe, met al mijn aandacht. Ik ben begonnen met 15 minuten per dag en 5 minuten rust, opbouwend naar 25 minuten met 5 minuten rust tussendoor, maximaal 2 uur per dag in mijn geval.

Met alles wat nieuw is en wat je wil doen, bouw het rustig op. Je hebt aan het begin niet de energie en concentratie om het lang vol te houden. Dit werkt ook contra productief. Laten we het schrijven even als voorbeeld nemen. Schrijf 15 minuten per dag, of om de dag, en bouw het uit.  Je kan immers ook geen marathon lopen als je net met hardlopen begint. Maar alles begint bij consistent oefenen. 

Neem die 1 procent verbeteringen en maak je niet te druk over de tegenslagen die ongetwijfeld gaan komen. De meeste dingen die ik doe, daar faal ik in. Zo heb ik immers alles geleerd, door het veel te doen en veel te falen. Maar dat zijn we collectief vergeten. We leven immers in een wereld van “direct succes”. Maar dat bestaat eenvoudigweg niet. 

Het tweede belangrijke onderdeel van “niets doen” wat dat ook is, het zitten in een stoel of een lange wandeling, zorg wel dat je pen en papier bij je hebt. Ga voor een lange wandeling zonder muziek of een podcast, enzovoorts. Als je staat te wachten op de trein? Pak je telefoon niet. Zo klein kan het al zijn, dat moment niets doen. 

Op een gegeven moment zal een idee of gedachte voorbij komen. Misschien niet altijd maar vaak genoeg wel, eenvoudigweg je bewust zijn van je omgeving helpt al enorm om je creatieve kant te activeren. Inspiratie kan immers uit van alles komen. En omdat je pen en papier bij je hebt heb je de keuze om het al dan niet op te schrijven. Wat goed voelt. Het is geen verplichting. Uiteindelijk bouw je met al die verveling, creativiteit op. 

Waarom pen & papier

Cruciaal in dit proces, als dat idee dan komt wat je voor later wil onthouden, zorg ervoor dat je het opschrijft. Met een pen op papier. Dus niet in een notitie in je telefoon. De handeling van het op schrift zetten van je idee zorgt ervoor dat het beter in je brein wordt opgeslagen dan wanneer je het in je telefoon tikt. Het is ook vele malen eenvoudiger om in een notitieboek te bladeren dan in je telefoon te zoeken. Het lijkt een zeer klein detail, maar het werkt echt beter. Dat is een van de redenen dat ik veel schrijf, ideeën, gedachten en mijn dagboek schrijf ik allemaal en tik ik niet. 

Rustiger aan doen is niet niets doen 

Veel mensen vervallen in de “drukte val”, altijd maar bezig zijn is niet hetzelfde als je beste en meest effectieve werk doen. Dingen kosten nu eenmaal tijd. Ideeën moeten zich ontwikkelen en hebben ruimte nodig om te ademen. 

Het druk zijn betekend ook dat wij niet perse bezig zijn met wat we willen doen of moeten doen om onze doelen te halen, of zelfs maar bezig zijn met wat we leuk vinden op gezette tijden. In plaats daarvan vullen we onze dagen met heel veel ruis. En dat maakt ons vooral moe. Vertraging inbouwen door verveling en rustiger aan doen helpt om het denken toe te staan dat nodig is voor creativiteit, en focus. Het leuke is we kunnen allemaal een paar kleine “hacks” toepassen in ons dagelijkse leven om onze creative kant weer te vinden. Veel plezier met het uitproberen ervan.