Ik probeer mijn ritme weer te vinden en dat is niet eenvoudig, ik ben best goed in het blijven doen van dingen maar op dit moment bevind ik mij in een rommelige staat. Meetstal werk ik aan projecten met een doel voor ogen. Zonder echt voor dat doel te gaan op de meest efficiënte manier. Dit is om ruimte te laten voor “happy accidents”, nieuwe ideeën, en aanpassingen van doe doelen als geheel. Maar het hebben van een doel houdt voor mij automatisch het momentum er in. Zonder doel mis ik dat momentum. Een vaag doel is goed genoeg. Op dit moment is er geen doel.
Werken aan verschillende dingen, vooral technische.
Als dit dan gebeurd is het voor mij moeilijk om te leunen op het gewoon beginnen en blijven doorgaan omdat die drijfveer ontbreekt. Gelukkig is er wel altijd iets te doen. Dingen, met vaak als bijproduct ideeën. Dat levert wel wat op. Maar ik neig vooral naar het oppakken van technische zaken en het leren van dingen. Dus boeken en handleidingen lezen, om uit te vinden hoe dingen werken en het uitpluizen van technische vraagstukken. Dat is ook waar mijn comfort zone zich bevindt in dit soort periodes.
Hoe inspiratie werkt daar heb ik wel een en ander over gelezen en ik weet dat het gebeurd als je werkt aan je vaardigheden en zo je proces aanscherpt, dan komen periodes van inspiratie als vanzelf. Maar met alleen theorie en studie kom je er niet, je moet ook gewoon met je spullen spelen. Dus ik eindig met een hoop aantekeningen over hoe de spullen werken en zonder opnames gemaakt met deze spullen. Die dan eindigen in de bibliotheek met opnames voor later gebruik. En dat is een probleem.
Play mode
Ik heb dus nog niet uitgevogeld hoe ik in deze “play mode” terecht kom. Wat zich zou moeten uitten in het pakken van een paar apparaten, en gewoon beginnen met een jamsessie en op record drukken. Om de een of andere reden kom ik daar niet op. En als ik al dat gevoel heb, is het meestal op een moment dat ik geen instrumenten bij de hand heb en eindig ik met een stapel notities en zonder opnames. En die aantekeningen eindigen lang niet altijd op een later tijdstip als opnames. In een ideale wereld zou ik gewoon alles opnemen.
De les? Blijf spelen.