Werken aan dingen, zonder plan, is moeilijk.

Ik probeer mijn ritme weer te vinden en dat is niet eenvoudig, ik ben best goed in het blijven doen van dingen maar op dit moment bevind ik mij in een rommelige staat. Meetstal werk ik aan projecten met een doel voor ogen. Zonder echt voor dat doel te gaan op de meest efficiënte manier. Dit is om ruimte te laten voor “happy accidents”, nieuwe ideeën, en aanpassingen van doe doelen als geheel. Maar het hebben van een doel houdt voor mij automatisch het momentum er in. Zonder doel mis ik dat momentum. Een vaag doel is goed genoeg. Op dit moment is er geen doel. 

Werken aan verschillende dingen, vooral technische.  

Als dit dan gebeurd is het voor mij moeilijk om te leunen op het gewoon beginnen en blijven doorgaan omdat die drijfveer ontbreekt. Gelukkig is er wel altijd iets te doen. Dingen, met vaak als bijproduct ideeën. Dat levert wel wat op. Maar ik neig vooral naar het oppakken van technische zaken en het leren van dingen. Dus boeken en handleidingen lezen, om uit te vinden hoe dingen werken en het uitpluizen van technische vraagstukken. Dat is ook waar mijn comfort zone zich bevindt in dit soort periodes. 

Hoe inspiratie werkt daar heb ik wel een en ander over gelezen en ik weet dat het gebeurd als je werkt aan je vaardigheden en zo je proces aanscherpt, dan komen periodes van inspiratie als vanzelf. Maar met alleen theorie en studie kom je er niet, je moet ook gewoon met je spullen spelen. Dus ik eindig met een hoop aantekeningen over hoe de spullen werken en zonder opnames gemaakt met deze spullen. Die dan eindigen in de bibliotheek met opnames voor later gebruik. En dat is een probleem.  

Play mode

Ik heb dus nog niet uitgevogeld hoe ik in deze “play mode” terecht kom. Wat zich zou moeten uitten in het pakken van een paar apparaten, en gewoon beginnen met een jamsessie en op record drukken. Om de een of andere reden kom ik daar niet op. En als ik al dat gevoel heb, is het meestal op een moment dat ik geen instrumenten bij de hand heb en eindig ik met een stapel notities en zonder opnames. En die aantekeningen eindigen lang niet altijd op een later tijdstip als opnames. In een ideale wereld zou ik gewoon alles opnemen. 

De les? Blijf spelen. 

Verveling, de belangrijkste drijfveer achter creativiteit.

Verveling, jezelf verveeld voelen is wat de meeste mensen tegen elke prijs willen vermijden. Als we een paar minuten op de bus staan te wachten pakken we onze telefoon al. Immers wat leuke content om naar te staren is nooit ver weg. Maar wat doet verveling nu eigenlijk? Het geeft ruimte om nieuwe dingen te doen, nieuwe dingen te ontdekken. Het laat ruimte voor spelen.

Het eenvoudigweg iets simpels op pakken om mee te gaan spelen. In ons overgeorganiseerde leven ontbreekt deze ruimte veelal. Maar het is een essentieel onderdeel voor het ontwikkelen van nieuwe ideeën en geeft de hersenen lekker de tijd om eens te gaan dwalen en nadenken over leuke dingen om mee aan de slag te gaan.

We zijn de kunst van het niets doen verleerd, het echt even helemaal niets doen en totaal relaxed kunnen zijn om de geest en het lichaam de kans te geven om rust te pakken en te resetten. Hard aan het werk zijn en je vaardigheden verbeteren, betekend niet dat je elke minuut van de dag bezig moet zijn. Dit is een snelweg naar vermoeidheid en burnout.

Uiteraard kan je af en toe best eens tot ver in de nacht werken om een project af te krijgen of een voordeel te halen uit een creatieve periode, maar neem vrij tussen deze projecten door. Ons brein staat toch nooit uit, de meeste mensen vergeten echter ruimte te laten voor het ontwikkelen van nieuwe ideeën. En het is iets wat je kan trainen, tot op zekere hoogte.

Een ander belangrijke kant van verveling is de ruimte die het laat om te spelen, net zoals toen je jonger was. Onze levens zitten vol met directe voldoening maar als je deze afleidingen kan laten liggen en lekker gaat spelen, dan kunnen er mooie dingen ontstaan.

Het is niet dat we onvoldoende tijd hebben, we hebben onvoldoende aandacht. En dat veroorzaakt onze creatieve neergang. En het zet ook een rem op alle andere leuke en noodzakelijke dingen die we willen en moeten doen.

De praktische kant

Ik worstel zelf ook met dit probleem, als ik moe ben en rust moet houden, kijk ik veel te vaak toch op mijn telefoon en ga zinloos zitten scrollen. Tegenwoordig leg ik dus mijn telefoon weg als ik rust nodig heb. Ook limiteer ik mijn sociale media momenten en zorg ik voor een leeg bureau voor een activiteit die veel cognitieve energie kost. Zoals schrijven, muziek maken of leren.

Ik plan deze activiteiten bewust, en dit is niet om de spontaniteit weg te halen, maar meer om zeker te weten dat ik deze dingen ook echt doe, met al mijn aandacht. Ik ben begonnen met 15 minuten per dag en 5 minuten rust, opbouwend naar 25 minuten met 5 minuten rust tussendoor, maximaal 2 uur per dag in mijn geval.

Met alles wat nieuw is en wat je wil doen, bouw het rustig op. Je hebt aan het begin niet de energie en concentratie om het lang vol te houden. Dit werkt ook contra productief. Laten we het schrijven even als voorbeeld nemen. Schrijf 15 minuten per dag, of om de dag, en bouw het uit.  Je kan immers ook geen marathon lopen als je net met hardlopen begint. Maar alles begint bij consistent oefenen. 

Neem die 1 procent verbeteringen en maak je niet te druk over de tegenslagen die ongetwijfeld gaan komen. De meeste dingen die ik doe, daar faal ik in. Zo heb ik immers alles geleerd, door het veel te doen en veel te falen. Maar dat zijn we collectief vergeten. We leven immers in een wereld van “direct succes”. Maar dat bestaat eenvoudigweg niet. 

Het tweede belangrijke onderdeel van “niets doen” wat dat ook is, het zitten in een stoel of een lange wandeling, zorg wel dat je pen en papier bij je hebt. Ga voor een lange wandeling zonder muziek of een podcast, enzovoorts. Als je staat te wachten op de trein? Pak je telefoon niet. Zo klein kan het al zijn, dat moment niets doen. 

Op een gegeven moment zal een idee of gedachte voorbij komen. Misschien niet altijd maar vaak genoeg wel, eenvoudigweg je bewust zijn van je omgeving helpt al enorm om je creatieve kant te activeren. Inspiratie kan immers uit van alles komen. En omdat je pen en papier bij je hebt heb je de keuze om het al dan niet op te schrijven. Wat goed voelt. Het is geen verplichting. Uiteindelijk bouw je met al die verveling, creativiteit op. 

Waarom pen & papier

Cruciaal in dit proces, als dat idee dan komt wat je voor later wil onthouden, zorg ervoor dat je het opschrijft. Met een pen op papier. Dus niet in een notitie in je telefoon. De handeling van het op schrift zetten van je idee zorgt ervoor dat het beter in je brein wordt opgeslagen dan wanneer je het in je telefoon tikt. Het is ook vele malen eenvoudiger om in een notitieboek te bladeren dan in je telefoon te zoeken. Het lijkt een zeer klein detail, maar het werkt echt beter. Dat is een van de redenen dat ik veel schrijf, ideeën, gedachten en mijn dagboek schrijf ik allemaal en tik ik niet. 

Rustiger aan doen is niet niets doen 

Veel mensen vervallen in de “drukte val”, altijd maar bezig zijn is niet hetzelfde als je beste en meest effectieve werk doen. Dingen kosten nu eenmaal tijd. Ideeën moeten zich ontwikkelen en hebben ruimte nodig om te ademen. 

Het druk zijn betekend ook dat wij niet perse bezig zijn met wat we willen doen of moeten doen om onze doelen te halen, of zelfs maar bezig zijn met wat we leuk vinden op gezette tijden. In plaats daarvan vullen we onze dagen met heel veel ruis. En dat maakt ons vooral moe. Vertraging inbouwen door verveling en rustiger aan doen helpt om het denken toe te staan dat nodig is voor creativiteit, en focus. Het leuke is we kunnen allemaal een paar kleine “hacks” toepassen in ons dagelijkse leven om onze creative kant weer te vinden. Veel plezier met het uitproberen ervan.